ستاره صبح
انسان، زاده هنر و خالق زیبایی است. او میتواند دست به آفرینش بزند که از طبیعت و هستی الگو گرفته یا خود مبتکر زیبایی در هنر و فرهنگ باشد. هنریکی از والاترین ارزشهاییست که آدمی را به تعالی و معرفت درونی فراخوانده و حقیقتِ زیباشناسی را در ضمیر و وجود انسان نشان میدهد.
هنر در فرهنگ ایرانی، ریشه در اصالت سرزمین و ایرانیان دارد. هنر، میتواند خود را بهواسطه هنرمندان ایرانی در فرهنگ جهان نمایان کند و عشق، محبت و فرزانگی ایرانیان را در دنیا به نمایش گذارد.
هنرِ ایرانی آیینه معرفت ایرانی ست که میتواند نمونه بارز زیباشناسی و معرف فرهنگ اصیل ایرانی در جامعه جهانی باشد. هنرمندان ایرانی در عرصه شعر، نویسندگی، نقاشی، خطاطی، نمایش، موسیقی، مجسمهسازی، هنرهای دستی و سایر هنرها شاهکار خلق کردهاند. البته گاهی بیتوجهی و بیمهری آنها را از صحنه روزگار کنار زده است. متأسفانه میبینیم که از جانب برخی مدیران و مردم در جامعه کمتر به هنر و فرهنگ ایرانی توجه میشود. این موضوع میتواند زنگ خطری در راستای سقوط ارزش فرهنگی و هنری ما در جامعه باشد، چراکه میبینیم گرایش برخی افراد در جامعه به سمت غرب یا شرق کشیده شده و هنر و سرشت فرهنگ ایرانی کمرنگتر شده است.
این وظیفه ماست که در نگهداشتن هنر ایرانی و بها دادن به هنر و هنرمندان بکوشیم. هنرمندانی که در این خاک پرگوهر، الماسِ درخشانِ زیبای هنر ایرانی را خلق، پرورش و رونق دادند.
هر فرد بهتر است با فلسفه هنرِ ایرانی آشنا شود تا راه برای رشد و تعالی معنا در وجودش هموار شود. دامنه زیباشناسی در فرهنگ ایرانی گسترده است. هنر ایرانی در حقیقتِ معنای هستی، جان بخشیده است. بزرگان ایران برای فرهنگ و هنر این سرزمین، دود چراغ و خوندل خوردهاند تا هویت و ماهیت فرهنگ این سرزمین حفظ شود. بزرگان و اسطورهها، شناسنامه این سرزمین هستند. آنها همچون خورشیدی بر این خاک تابیدهاند؛ حکیم ابوالقاسم فردوسی، مولانا جلالالدین محمد بلخی، عطار نیشابوری، شاه نعمتالله ولی کرمانی، سعدی، حافظ، صائب تبریزی، خیام نیشابوری و ... گنجایش بحر در سبو ممکن نیست، اعتبار هنر و فرهنگ ایران و ایرانی بوده و نام و یادشان در تاریخ بشریت جاودان خواهد ماند.
امید که فرهنگ و اصالت ایران و هنر ایرانی همچنان نگاه داشته شود و ما ایرانیان همچنان نمونه و الگوی مهم هنر و معرفت در جهان باشیم.