شورای واتیکان دوم چیست؟
این شورا نشست بزرگی از رهبران کلیسا بود که از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۵ برگزار شد و با هدف اصلاح و نوسازی کلیسا و رابطهاش با جهان مدرن شکل گرفت.
سِویلیا میگوید که این شورا را میتوان «لحظهٔ محوری» تاریخ کلیسا دانست زیرا تغییراتی را رقم زد که از ساختار و نقش کلیسا گرفته تا سبک عبادت و ارتباط با دیگر ادیان را تحت تأثیر قرار داد.
طبق نظر او، تأثیر این شورا فراتر از زمان و مکان بود و باعث شد کلیسا دیگر فقط یک نهاد بسته و سنتگرا نباشد، بلکه با جهان مدرن وارد گفتوگو و تعامل شود. این شامل مواردی مانند:
-
برگزاری مراسم مذهبی به زبانهای محلی بهجای لاتین
-
تاکید بر آزادی دین و وجدان
-
تلاش برای گفتوگوی میان ادیان
-
و دعوت به مشارکت گستردهتر افراد در زندگی کلیسا بود.
همچنین سِویلیا اشاره میکند که این تحول نه فقط یک رویداد تاریخی، بلکه یک نقطهٔ چرخشی در هویت کاتولیک بود؛ نقطهای که کلیسا را از رویکردی کاملاً سنتیگرایانه به سمت رویکردی بازتر و تطبیقپذیرتر سوق داد.
با این حال، او تأکید میکند که این تغییرات همچنان موضوع بحثهای عمیق درون کلیسا هستند، بین کسانی که آن را نشانهای از پیشرفت میدانند و کسانی که معتقدند کلیسا از اصول اصیل خود فاصله گرفته است.
ژان سِویلیا در مقالهاش میگوید که «شورای واتیکان دوم» یکی از مهمترین و تحولآفرینترین لحظات تاریخ کلیسای کاتولیک بوده است، زیرا کلیسا را از یک ساختار کاملاً سنتی به سمت بازتر شدن، تعامل با جهان مدرن و گفتوگو با دیگر ادیان سوق داد — و این همان چیزی است که او آن را «لحظهٔ محوری» مینامد.