به گزارش ستاره صبح آنلاین، یکی از کاربردهای اینستاگرام، ارتباط با دوستان، انتشار تصاویر و دنبال کردن اخبار و سرگرمی است. نحوه استفاده افراد از این شبکه اجتماعی می‌تواند نشانه‌هایی از وضعیت عاطفی و احساس تنهایی آن‌ها را نیز آشکار کند. اما پروفایل اینستاگرام شما ممکن است بیش از آنچه تصور می‌کنید، اطلاعاتی درباره وضعیت عاطفی و سلامت روانتان فاش کند.
یک مطالعه جدید نشان می‌دهد فعالیت‌های روزمره شما در این پلتفرم، از عکس‌هایی که منتشر می‌کنید گرفته تا مدت‌زمانی که صرف بالا و پایین کردن صفحه های این برنامه می‌کنید، می‌تواند سرنخ‌های مفیدی درباره میزان احساس تنهایی‌تان در اختیار پژوهشگران قرار دهد.
به نقل از دیجیتال‌ترندز، پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا، سن‌دیگو، داده‌های اینستاگرام ۴۱۵ دانشجو را تجزیه و تحلیل کردند و دریافتند که الگوهای مختلف رفتار کاربران در فضای مجازی با انواع متفاوتی از احساس تنهایی ارتباط دارند.
این مطالعه، عادت‌های انتشار پست، لایک‌ها، نظرات، کپشن‌ها و حالت‌های چهره در عکس‌ها را بررسی کرد. پژوهشگران سپس با استفاده از مدل‌های یادگیری ماشینی، این ردپاهای دیجیتال را با پنج معیار شناخته شده مرتبط با احساس تنهایی مقایسه کردند.
ردپای دو نوع احساس تنهایی در فعالیت کاربران اینستاگرام
یافته‌های این پژوهش به طور مشخص دو نوع متفاوت از احساس تنهایی را توصیف می‌کنند: تنهایی عاطفی و تنهایی اجتماعی. هر دوی این احساسات از طریق ردپاهای دیجیتال متفاوتی قابل شناسایی هستند. پژوهشگران در مقاله خود تفاوت این دو نوع تنهایی را توضیح داده‌اند و بررسی کردند که آیا تنهایی عاطفی و تنهایی اجتماعی، الگوهای دیجیتال متمایزی از خود نشان می‌دهند یا خیر. در مقایسه با تنهایی عاطفی، تنهایی اجتماعی ارتباط قوی‌تری با شاخص‌های مشارکت گسترده اجتماعی داشت؛ از جمله تعداد دفعات لایک کردن و نظر گذاشتن، انتشار پست در روزهای آخر هفته و نسبت پست‌هایی که حاوی چهره افراد بودند. همچنین، مشارکت بیشتر در این فعالیت‌ها معمولا با سطح پایین‌تری از تنهایی اجتماعی همراه بود.
در مقابل، تنهایی عاطفی ارتباط قوی‌تری با نشانه‌های عاطفی منفی داشت؛ از جمله احساسات منفی در متن نوشته‌ها، حالت‌های غمگین یا عصبانی چهره در عکس‌ها و فعالیت در ساعات پایانی شب. این یافته با شواهدی همخوانی دارد که نشان می‌دهند احساس تنهایی با آشفتگی عاطفی و اختلال در خواب همراه است.
به زبان ساده‌تر، افرادی که احساس تنهایی اجتماعی بیشتری داشتند، معمولا تعامل کمتری با دیگران در اینستاگرام برقرار می‌کردند. در مقابل، افرادی که تنهایی عاطفی بیشتری را تجربه می‌کردند، بیشتر نشانه‌هایی از احساسات منفی را در پست‌های خود نشان می‌دادند و تا ساعات پایانی شب در اینستاگرام فعال بودند.
پژوهشگران همچنین دریافتند عکس‌هایی که تعداد چهره‌های کمتری در آن‌ها دیده می‌شد، با سطح بالاتری از احساس تنهایی در چندین معیار مختلف ارتباط داشتند. این تنها ویژگی منفردی بود که حتی پس از در نظر گرفتن تأثیر افسردگی و اضطراب نیز همچنان ارتباط معنادار آماری خود را حفظ کرد.
اینستاگرام اطلاعات زیادی در اختیار دارد، اما تمام واقعیت را نشان نمی‌دهد
مدل‌های یادگیری ماشینی پژوهشگران در ارزیابی میزان تنهایی بر اساس مقیاس تنهایی UCLA به امتیاز ۰.۷۷ در شاخص سطح زیر منحنی (AUC) دست یافتند. این امتیاز نشان دهنده توانایی متوسط مدل در تشخیص افراد دارای سطح بالاتر و پایین‌تر احساس تنهایی است.
عملکرد مدل‌ها در تشخیص تنهایی عاطفی و تنهایی اجتماعی نیز در همین حدود بود و در هر دو مورد به امتیاز ۰.۷۴ رسید.
با این حال، این مدل‌ها در شناسایی انزوای اجتماعی ساختاری عملکرد بسیار ضعیف‌تری داشتند. انزوای اجتماعی ساختاری به وضعیت واقعی دسترسی فرد به دوستان، اعضای خانواده و حمایت اجتماعی مربوط می‌شود.
باید توجه داشت که تمام شرکت‌کنندگان این پژوهش دانشجویان دانشگاه بودند و بیشتر آن‌ها را زنان تشکیل می‌دادند. همچنین، این مطالعه نمی‌تواند مشخص کند که آیا رفتار کاربران در اینستاگرام باعث ایجاد احساس تنهایی می‌شود یا صرفا بازتابی از این احساس است.
پژوهشگران همچنین تاکید می‌کنند که این مطالعه بر اساس داده‌هایی انجام شده است که شرکت‌کنندگان با رضایت خود در اختیار محققان قرار داده بودند؛ نه از طریق یک قابلیت موجود در اینستاگرام که به طور خودکار سلامت روان کاربران را زیر نظر بگیرد.
با وجود این محدودیت‌ها، یافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که عادت‌های دیجیتال ما می‌توانند راه دیگری برای درک احساس تنهایی در اختیار پژوهشگران قرار دهند. البته چالش اصلی این است که اطمینان حاصل شود از این اطلاعات به شکلی مسئولانه و با رضایت کاربران استفاده می‌شود، نه اینکه فعالیت‌های شخصی افراد در شبکه‌های اجتماعی به ابزاری برای ارزیابی روان‌شناختی ناخواسته آن‌ها تبدیل شود.