روزنامه ستاره صبح در یادداشتی معنادار به قلم خانم پونه ندایی نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار درباره ۱۷ ساله شدن ستاره صبح و ویژگی‌های مدیرمسئول آن را خواندم. بر خود فرض دانستم که من هم مطلبی هرچند کوتاه دراین‌باره بنویسم.
علی صالح‌آبادی؛ مردی از جنس مرام، شجاعت و مسئولیت است. برخی انسان‌ها را نه صرفاً با مسئولیت‌هایی که بر عهده داشته‌اند، بلکه باید با منش، کردار و اثری که در زندگی دیگران و جامعه بر جای می‌گذارند شناخت.
جناب علی صالح‌آبادی، برای من پیش از هر عنوان و مسئولیتی، یک همشهری بایرام، انسانی شریف و شخصیتی ریشه‌دار و دوست‌داشتنی است؛ مردی که در فراز و نشیب روزگار، شجاعت، صداقت و پایبندی به اصول را سرلوحه راه خود قرار داده است.
او را می‌توان در قامت یک نماینده شجاع پیشین مجلس دید که در دفاع از باورها و مطالبات مردم، اهل ملاحظه‌کاری بی‌جا نبود؛ مدیری که مسئولیت‌هایی چون معاونت سیاسی استاندار خراسان بزرگ، معاونت وزارتخانه‌ها و .... را تجربه کرده است. او در هر جایگاه، توشه‌ای از تجربه و شناخت و اثر برای خدمت به جامعه اندوخت. وی در هر جایگاهی که بود از خدمت به مردم و کشور خودداری نکرد.
صالح‌آبادی در زمان جنگ هشت‌ساله و در دولت دفاع مقدس دبیر ستاد بسیج اقتصادی کشور بود و تمام‌قد در تأمین نیازهای غذایی رزمندگان نقش ایفا می‌کرد. بسیاری از فرماندهان آن زمان ازجمله آقای قالیباف از این اقدامات آگاه هستند.
آنچه شخصیت او را متمایز می‌کند، محدود به عناوین و مناصب گذشته نیست. صالح‌آبادی امروز نیز با همان روحیه مطالبه گری و دغدغه در جایگاه صاحب‌امتیاز و مدیرمسئول روزنامه ستاره صبح، مسیر دیگری از خدمت را که آگاهی و روشنگری است، برگزیده است. مسیری که ابزار آن قلم است و سرمایه‌اش امید، آگاهی و اعتماد مردم.
۱۷سال استمرار انتشار روزنامه ستاره صبح، آن‌هم در شرایط دشوار اقتصادی و پیچیدگی‌های عرصه رسانه، خود گواهی بر اراده، پشتکار و باور او به رسالت مطبوعاتی است. به یاد دارم که در سال 1381 انتشار روزنامه همبستگی به دلیل مشکلات مالی به بن‌بست خورده بود. حزب همبستگی با تلاش مرحومان محمدرضا راه چمنی، محمدرضا خباز، قندهاری و ... تصمیم گرفتند برای نجات روزنامه مسئولیت آن را به صالح آبادی بسپارند.
او از سال 1381 تا 1386 و در دولت احمدی‌نژاد، روزنامه همبستگی را که از ورشکستگی عبور کرده بود، سرپا کرد، اما از سمت خود برکنار شد! خاطره آن دوران در ذهنم مانده است. روزنامه‌نگاری برای او صرفاً یک حرفه نیست، بلکه فرصتی برای شنیدن صدای مردم، بازتاب دغدغه‌های جامعه و دفاع از حقوق شهروندان است.
به یاد دارم که در سال 1402 مشاهیر خراسان مراسمی برگزار کردند و از 20 سال فعالیت مطبوعاتی علی صالح‌آبادی تقدیر کردند. او در آن مراسم گفت: «من صدای بی‌صدایان هستم. صدای کسانی که صدایشان شنیده نمی‌شود.»
به باور من، ارزش واقعی انسان‌ها به تعداد مسئولیت‌هایی که داشته‌اند نیست، بلکه به میزان اثرگذاری، وفاداری به اصول و مرامی است که در طول زندگی از خود به یادگار می‌گذارند.
من برای دوست و همشهری عزیزم، جناب آقای علی صالح‌آبادی، در ادامه این مسیر پربار، سلامتی، سربلندی و توفیق روزافزون آرزو دارم. امیدوارم روزنامه و پایگاه خبری ستاره صبح همچنان با اندیشه و قلم او، چراغی برای آگاهی، امید و روشنگری جامعه باشد.