علی هاشمی در یادداشتی نوشت: سنگاپور در سال ۱۹۶۵، هنگام استقلال، کشوری کوچک، فاقد منابع طبیعی، گرفتار بیکاری، فقر و بحران مسکن بود. درآمد سرانه‌ای در حدود چندصد دلار داشت؛ امروز تولید ناخالص داخلی سرانه آن به حدود ۹۹ هزار دلار رسیده و تورم سالانه در سال ۲۰۲۵ فقط ۰٫۹ درصد بوده است.
راز این جهش تاریخی را می‌توان در پنج محور خلاصه کرد:
1\. حکمرانی شایسته و پاکدست: مبارزه جدی با فساد، قانون‌مداری، پاسخ‌گویی و انتخاب مدیران براساس تخصص و کارآمدی.
2\. اقتصاد مولد و جهانی: جذب سرمایه‌گذاری خارجی، توسعه صادرات، تجارت آزاد و تبدیل سنگاپور به قطب مالی، صنعتی و فناوری جهان.
3\. سرمایه انسانی: آموزش باکیفیت، مهارت‌آموزی، پیوند دانشگاه و صنعت و تربیت نیروی انسانی متخصص.
4\. ثبات و امنیت اقتصادی: انضباط مالی، سیاست‌گذاری قابل پیش‌بینی، کنترل تورم و اعتمادسازی برای سرمایه‌گذاران و شهروندان.
5\. عدالت اجتماعی و آینده‌نگری: توسعه مسکن عمومی، حمل‌ونقل، خدمات عمومی و برنامه‌ریزی بلندمدت برای نسل‌های آینده.
درس بزرگ برای ایران:
سنگاپور نفت، گاز و منابع طبیعی ایران را نداشت؛ اما با سرمایه اجتماعی، مدیریت علمی، عقلانیت اقتصادی و تعامل سازنده با جهان، ثروت آفرید.
ایران برای توسعه، بیش از هر چیز به تغییر کیفیت حکمرانی، بازسازی اعتماد عمومی، شایسته‌سالاری، آزادی اقتصادی و آشتی با جهان نیاز دارد.
سنگاپور ثابت کرد که ثروت کشورها فقط زیر زمین نیست؛ در عقلانیت مدیران، توانایی مردم و کیفیت نهادهای حکمرانی است.
ایران با این همه ظرفیت، نباید اسیر فقرِ مدیریت و فرصت‌سوزی باشد.