ستاره صبح
وی در این یادداشت نوشت:
«صبح روز شنبه برای انجام مأموریتی عازم خوزستان شدم و برای دریافت کارت پروازم به گیت مربوطه در فرودگاه مهرآباد مراجعه کردم. مأمور تحویل کارت، پس از مشاهده کارت شناسایی بنده (کارت مجلس)، اعلام کرد که من این کارت را قبول ندارم و کارت ملی بدهید!
به ایشان عرض کردم که من عادت ندارم از بخش VIP رفت‌وآمد کنم و طی این چند سال، غالباً با همین کارت مجلس و در کنار مردم، کارت پرواز را دریافت کرده‌ام؛ اما این برای اولین بار است که می‌شنوم این کارت قابل‌پذیرش نیست!
خلاصه، بعد از توضیحاتم اعلام کرد که مشکلی نیست، اما باید تصویر کارت ملی‌ام را ببیند. من هم تصویر کارت ملی‌ام را از روی گوشی نشان دادم و گمان کردم که مشکل حل شده است؛ اما با کمال تعجب، این بار بهانه جدیدی گرفت و گفت که حالا باید برای احراز هویت به حراست فرودگاه در طبقه بالا مراجعه کنم!
متوجه شدم که ایشان از جنس همان مردم‌آزارهایی است که از آزار مردم لذت می‌برند! بالاجبار با معاون وزیر و رئیس سازمان هواپیمایی کشوری تماس گرفتم تا از پرواز جا نمانم و نهایتاً با ورود سریع ایشان به موضوع و عذرخواهی مدیر پایانه فرودگاه، مشکل حل شد!
استادم می‌فرمود: بنده‌خدایی مسافر اتوبوس بود و بین راه برای قضای حاجت به یک دستشویی بین‌راهی مراجعه کرد. در کنار ورودی سرویس بهداشتی، تعداد زیادی آفتابه با رنگ‌های مختلف وجود داشت و او یکی از آفتابه‌ها را برداشت؛ اما آقایی که آنجا نشسته بود و مسئول نظافت و انتظامات دستشویی بود، به ایشان گفت که آفتابه قرمز را بگذار و مثلاً آبی را بردار!
ایشان هم با تعجب پرسید که مگر چه فرقی دارند؟ آن آقا پاسخ داد: هیچ فرقی ندارند، ولی مگر من اینجا چه‌کاره‌ام؟! اینجا ایستاده‌ام برای همین‌که بگویم چه کسی کدام رنگ را بردارد!
حالا ظاهراً حال‌وروز برخی از ما در مسئولیت‌هایی که داریم چنین است و باید حتماً با سخت‌گیری‌های بی‌وجه ثابت کنیم که مردم‌آزاریم!
علاوه بر این نوع مرض مردم‌آزاری، متأسفانه دچار نوعی مریضی سامانمند هم هستیم که نشانه‌اش آن است که جایی که باید سخت بگیریم، سهل می‌گیریم و جایی که باید سهل بگیریم، سخت می‌گیریم!
مثلاً میلیون‌ها بشکه نفت را بدون هیچ وثیقه معتبری و در نهایت سهولت می‌دهیم به انواع و اقسام آقازاده‌ها تا میلیاردها دلار از پول ملت مظلوم را بالا بکشند؛ اما برای کنترل یک کارت شناسایی ساده، در جایی که کمترین احتمال سوءاستفاده هم وجود ندارد و باید نهایت سهولت را به خرج بدهیم، نهایت صعوبت را به خرج می‌دهیم!
کاش همه ما یادمان باشد که ما در هر جا و هر مسئولیتی که هستیم، مسئول تعیین رنگ آفتابه نیستیم!»