زندگینامه
اکبر عبدی در چهارم شهریور ۱۳۳۹ در محله نازیآباد تهران متولد شد و تبار او به روستای آقاباقر در استان اردبیل بازمیگشت. او پس از اخذ مدرک دیپلم در رشته نمایشهای آماتوری در سال ۱۳۵۸، فعالیت خود را با اجرای تئاترهای آماتوری و خیابانی آغاز کرد و سپس به عنوان هنرجو وارد مدرسه هنر و ادبیات صدا و سیما شد.
نظر اکبر عبدی درباره مرگ
اکبر عبدی درباره نگاهش به مرگ و اینکه دوست دارد،چگونه بمیرد؟ گفته بود: «جوری بمیرم که بعدها نگویند، تُف به قبرش و گور باباش که مُرد. بگویند حیف شد. دوست دارم از یاد آدمها نروم.» اکبر عبدی شامگاه 2 مرداد ماه درگذشت.
برخی رسانهها به نقل از اتابک نادری «مدیرکل هنرهای نمایشی وزارت ارشاد» اعلام کردند او به علت ایست قبلی و در بیمارستان جان باخته است. خبرگزاری تسنیم اما به نقل از مسعود دهنمکی اعلام کرد این بازیگر که چندی پیش در بیمارستان بستری بود، عصر جمعه در منزل خودش درگذشت.
اکبر عبدی خرداد امسال بهدلیل سکته قلبی در بیمارستان بستری و پس از بهبود نسبی مرخص شده بود.
جوایز و افتخارات
اکبر عبدی آقاباقر متولد ۴ شهریور ۱۳۳۹ و بازیگر سرشناس ایرانی بود که به علت تنوع نقشها، بهویژه کمدی و نقشهای زنانه با گریم سنگین، شهرت داشت.
او در هشتمین جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۶۸، برای نقش غلامرضا در فیلم مادر به کارگردانی علی حاتمی سیمرغ جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد و در سیامین دوره این جشنواره در سال ۱۳۹۰ برای بازی در فیلم «خوابم میآد» به کارگردانی رضا عطاران و برای ایفای نقش یک زن، بار دیگر سیمرغ لورین را از آن خود کرد.
عبدی از ازدواجش با معصومه قاسمی صاحب یک دختر با نام المیرا بود.
کارنامه بازیگری
*نخستین حضور او در مقابل دوربین، به تلهتئاتر «سنجابها» (۱۳۵۹) و سپس مجموعه تلویزیونی «مثلآباد» (۱۳۶۰) به کارگردانی رضا ژیان بازمیگردد.
*عبدی با حضور در برنامههای آموزشی و سرگرمی نظیر «محله برو بیا» (۱۳۶۱) و «محله بهداشت» (۱۳۶۳) به کارگردانی داریوش مؤدبیان، توانست توانمندیهای بدنی و بیان کمیک خود را به نمایش بگذارد.
*نقطه عطف اصلی او در تلویزیون، بازی در مجموعه «بازم مدرسهام دیر شد» (۱۳۶۲) به کارگردانی حسین افصحی بود. این موفقیت تلویزیونی، زمینه ورود رسمی او به سینما را با فیلم «جنجال بزرگ» (۱۳۶۳) به کارگردانی سیاوش شاکری فراهم ساخت.
*یکی از نخستین همکاریهای مهم او در سینما، بازی در فیلم «اجارهنشینها» (۱۳۶۵) به کارگردانی داریوش مهرجویی بود.
*سال ۱۳۶۸، ناصر تقوایی در فیلم «ای ایران» نقش «سرگروهبان مکوندی» را به عبدی سپرد.
*اکبر عبدی در همکاری با علی حاتمی در فیلم «مادر» (۱۳۶۸) نقش «غلامرضا»، فرزندی با معلولیت ذهنی را ایفا کرد.
*حاتمی در فیلم «دلشدگان» (۱۳۷۰) نیز نقش «آقا فرج بوسلیکی»، آشپز گروه نوازندگان ایرانی در سفر به فرنگ را به عبدی واگذار کرد.
*محسن مخملباف نیز در دو اثر متفاوت از عبدی بهره گرفت: «ناصرالدینشاه آکتور سینما» (۱۳۷۰) و «هنرپیشه» (۱۳۷۱). او در «ناصرالدینشاه آکتور سینما» نقش «ملیجک» را بازی کرد و با استفاده از انعطاف بدنی، شخصیتی تاریخی-هجوآمیز خلق نمود.
*یکی از ابعاد متمایز کارنامه اکبر عبدی، پذیرش نقشهای زنپوش و تغییر جنسیت در بازیگری بود. نخستین و شاخصترین تجربه زنپوشی او در فیلم «آدمبرفی» (۱۳۷۳) به کارگردانی داوود میرباقری رقم خورد. این فیلم به دلیل موضوع متفاوت و تمهیدات بصری، چند سال توقیف ماند، اما پس از اکران عمومی در سال ۱۳۷۶ به پرفروشترین اثر سال تبدیل شد.
*فیلم «خوابم میآد» (۱۳۹۰) به کارگردانی رضا عطاران بود. بر خلاف «آدمبرفی»، عبدی در این فیلم مستقیم در نقش یک پیرزن (مادر شخصیت اصلی) ظاهر شد. او بدون استفاده از تمهید داستان تغییر قیافه مردانه، با تغییر فرکانس صدا، کنترل نحوه راه رفتن و استفاده از چهرهپردازی سنگین، نقشی باورپذیر ارائه داد که سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را در سیامین جشنواره فیلم فجر برای او به ارمغان آورد.
*او در قالب نقشهای تاریخی و جدی نیز ظاهر شد. بازی در نقش «مظفرالدینشاه قاجار» در فیلمهای «جنگجوی پیروز» (۱۳۷۷) به کارگردانی مجتبی راعی و «مظفرنامه» (۱۳۸۵) به کارگردانی محمدرضا ورزی، نمونههایی از بازآفرینی شخصیتهای تاریخی با رگههای طنز بود. علاوه بر این، او در فیلمهای «رسوایی ۱» (۱۳۹۱) و «رسوایی ۲» (۱۳۹۴) به کارگردانی مسعود دهنمکی، نقش یک روحانی به نام «حاج یوسف» را ایفا کرد.
کسب نشان درجه یک فرهنگ و هنر
*یکی از آثار موفق او در ابتدای دهه ۱۳۸۰، فیلم «نان و عشق و موتور ۱۰۰۰» (۱۳۸۰) به کارگردانی ابوالحسن داوودی و نویسندگی پیمان قاسمخانی بود.
*حضور در سهگانه «اخراجیها» (۱۳۸۵ تا ۱۳۸۹) به کارگردانی مسعود دهنمکی، فصل دیگری از فعالیتهای پرفروش عبدی را رقم زد.
*عبدی در فیلم «قندون جهیزیه» (۱۳۹۳) به کارگردانی علی ملاقلیپور به نمایش گذاشت. در سال ۱۳۹۲، مسئولان فرهنگی وقت نشان درجه یک فرهنگ و هنر را به پاس چهار دهه فعالیت هنری به او اهدا کردند. عبدی در سالهای پایانی فعالیت خود، علیرغم ابتلا به بیماریهای کلیوی، دیابت و عارضه قلبی که منجر به انجام پیوند کلیه شد، همچنان در برنامههای تلویزیونی و شبکه نمایش خانگی نظیر «شبی با عبدی» (۱۳۹۷) و مجموعه «جوکر ۲» (۱۴۰۳) حضور پیدا کرد.