به گزارش ستاره صبح آنلاین به نقل از ایسنا، انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا روز سه‌شنبه سوم نوامبر (۱۲ آبان) برای تعیین تمامی ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان و ۳۵ کرسی سنا برگزار شد. در حالی که جمهوری‌خواهان پس از پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ کنترل کاخ سفید و هر دو مجلس کنگره را در اختیار گرفته بودند، این بار دموکرات‌ها توانستند اکثریت هر دو مجلس را به دست آورند. بر اساس آخرین نتایج اعلام‌شده تا بامداد پنجشنبه 14آبان، دموکرات‌ها با احتساب دو سناتور مستقل همسو، دست‌کم ۵۴ کرسی سنا و دست‌کم ۲۳۱ کرسی مجلس نمایندگان را به دست آورده‌اند؛ هرچند شمارش آرا در برخی حوزه‌ها همچنان ادامه دارد.
اما اهمیت این پیروزی تنها به تغییر اکثریت کنگره به نفع دموکرات‌ها محدود نمی‌شود؛ دموکرات‌ها با شکستن رکوردهای چند دهه‌ای، در ایالت‌های سنتاً جمهوری‌خواه مانند کانزاس، تگزاس و کارولینای جنوبی نیز به پیروزی‌های تاریخی دست یافتند. به علاوه رکوردهای دیگری در این دور از انتخابات در رابطه با جابه‌جایی آراء و تغییر نگاه پایگاه‌های اجتماعی رای‌دهندگان رقم خورد که این انتخابات را در نوع خود منحصر به فرد می‌کند.
رکوردی بی‌سابقه در انتخابات آمریکا
انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ آمریکا از چند جهت در تاریخ سیاسی این کشور قابل توجه است.
نخستین رکورد به «میزان مشارکت» زودهنگام مربوط می‌شود. بر اساس داده‌های تحقیقاتی انتخابات دانشگاه فلوریدا که خبرگزاری فرانسه چهارم نوامبر منتشر کرد، بیش از ۶۱ میلیون و ۷۰۰ هزار آمریکایی پیش از روز اصلی انتخابات رأی خود را ثبت کرده بودند؛ رقمی بی‌سابقه برای رأی‌گیری زودهنگام در انتخابات میان‌دوره‌ای.
در مورد مشارکت نهایی نیز مایکل مک‌دونالد، مدیر پروژه داده‌های انتخاباتی دانشگاه فلوریدا، در برآوردی که چهارشنبه چهارم نوامبر منتشر کرد، شمار شرکت‌کنندگان در انتخابات را حدود ۱۲۴ میلیون و ۳۰۰ هزار نفر، معادل ۴۹.۴۲ درصد واجدان شرایط رأی، تخمین زد. در صورت تأیید این آمار، انتخابات ۲۰۲۶ پس از انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۱۸ با مشارکتی بیش از 50 درصدی، دومین انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا از نظر نرخ مشارکت از سال ۱۹۱۴ تاکنون خواهد بود. با این حال، به دلیل ادامه شمارش آرای پستی و موقت در برخی ایالت‌ها، اعلام رقم قطعی مشارکت هنوز ممکن نیست.
دومین رکورد مربوط به «هزینه‌های انتخاباتی» است. بر اساس برآورد مؤسسه «اوپن‌سیکرتس» که خبرگزاری فرانسه منتشر کرده، هزینه رقابت‌های انتخاباتی فدرال در سال ۲۰۲۶ به حدود ۱۱ میلیارد و ۹۰۰ میلیون دلار رسید؛ در حالی که این رقم در سال ۲۰۲۲ حدود هشت میلیارد و ۹۰۰ میلیون دلار بود.
سومین رکورد شکستن یک روند ۷۲ساله در سنای آمریکا بود. بر اساس بررسی مؤسسه بالوت‌پدیا، برای نخستین بار از سال ۱۹۵۴، حزبی که در یک انتخابات میان‌دوره‌ای یا ریاست‌جمهوری کنترل سنا را به دست آورده بود، تنها دو سال بعد اکثریت خود را از دست داد. جمهوری‌خواهان که در انتخابات ۲۰۲۴ توانسته بودند کنترل سنا را از دموکرات‌ها بگیرند، در انتخابات ۲۰۲۶ با واگذاری دست‌کم هفت کرسی، بار دیگر به اقلیت تبدیل شدند.
اما مهم‌ترین و چهارمین رکورد در این دور، تغییر نتیجه در شماری از پایگاه‌های تاریخی جمهوری‌خواهان بود. گستردگی این تغییرات در بررسی تازه خبرگزاری رویترز نیز مشهود است. این خبرگزاری در گزارشی که چهارشنبه چهارم نوامبر منتشر کرد، با بررسی نتایج حدود ۲۱۰۰ شهرستان آمریکا اعلام کرد که سهم آرای جمهوری‌خواهان در ۹۹ درصد شهرستان‌های بررسی‌شده، در مقایسه با آرای دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ کاهش یافته است. شهرهای کانزاس، تگزاس، آیووا، مین، کارولینای جنوبی، کارولینای شمالی، اوهایو، ایالتی هستند که به دموکرات‌ها آراء آن را به خود اختصاص دادند.
کانزاس
در کانزاس، آدام همیلتون با شکست راجر مارشال، نخستین پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات سنای این ایالت پس از ۹۴ سال را رقم زد. همیلتون، کشیش متدیست (یکی از شاخه‌های مسیحیان پروتستان) و نامزدی میانه‌رو، با تمرکز بر هزینه‌های زندگی، خدمات درمانی، تعرفه‌ها و پیامدهای جنگ علیه ایران ایران توانست حمایت بخشی از مستقل‌ها و جمهوری‌خواهان میانه‌رو را جلب کند. پیروزی او در ایالتی که ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با اختلاف بیش از ۱۶ واحد درصد به دست آورده بود، از مهم‌ترین شکست‌های جمهوری‌خواهان محسوب می‌شود.
تگزاس
در تگزاس نیز دموکرات‌ها پس از ۳۲ سال ناکامی در انتخابات سراسری ایالتی، به مجموعه‌ای از پیروزی‌های تاریخی و کم سابقه دست یافتند. جیمز تالاریکو با شکست کن پکستون، نخستین دموکراتی شد که از سال ۱۹۸۸ در انتخابات سنای آمریکا از تگزاس پیروز می‌شود.
اما پیروزی در تگزاس به همین‌جا ختم نشد. هم‌زمان، جینا هینوجوسا با شکست گرگ ابوت، به نخستین فرماندار دموکرات تگزاس از زمان انتخاب اَن ریچاردز در سال ۱۹۹۰ و نخستین فرماندار زن لاتین‌تبار تاریخ این ایالت تبدیل شد.
ویکی گودوین نیز دن پاتریک را در انتخابات معاونت فرمانداری شکست داد. همچنین ناتان جانسون در رقابت دادستانی کل پیروز شد.
آیووا
در آیووا، جاش تورک نخستین دموکراتی است که از سال ۲۰۰۸ به سنا راه می‌یابد؛ ایالتی که هر دو کرسی آن از سال ۲۰۱۵ در اختیار جمهوری‌خواهان بود. تورک با انتقاد از تعرفه‌های ترامپ و تأثیر آنها بر کشاورزان، افزایش هزینه‌های زندگی و جنگ ایران، بر مطالبات اقتصادی طبقه کارگر و جوامع روستایی تمرکز کرد.
کارولینای جنوبی
در کارولینای جنوبی نیز آنی اندروز پس از ۲۸ سال صندلی سنا را از دست جمهوری‌خواهان بیرون کشید. او با تأکید بر هزینه خدمات درمانی و مخالفت با کاهش پوشش بیمه‌ای، از نارضایتی نسبت به دولت و ضعف تجربه سیاسی دارلین گراهام، نامزد مورد حمایت ترامپ، بهره برد.
اوهایو
در اوهایو، شرود براون که پیش‌تر در انتخابات ۲۰۲۴ کرسی خود را از دست داده بود، با شکست جان هاستد به سنا بازگشت. براون با سابقه طولانی در دفاع از منافع کارگران و انتقاد از هزینه‌های انرژی و توسعه مراکز داده، توانست در ایالتی که طی سال‌های اخیر بیشتر به جمهوری‌خواهان متمایل شده، بار دیگر پیروز شود.
مین
در مین، تروی جکسون به حضور نزدیک به ۳۰ ساله سوزان کالینز در سنا پایان داد؛ رقابتی که در آن افزایش قیمت سوخت گرمایشی، تعرفه‌های تجاری، خدمات درمانی و نارضایتی از مواضع کالینز در قبال ترامپ نقش داشت.
کارولینای شمالی
در کارولینای شمالی نیز روی کوپر نخستین دموکرات از سال ۲۰۰۸ شد که در انتخابات سنا پیروز می‌شود. محبوبیت او در مقام فرماندار پیشین، تمرکز بر هزینه‌های زندگی و فاصله محدودشده میان رأی‌دهندگان مستقل و جمهوری‌خواهان، در برابر مایکل واتلی، نامزد مورد حمایت ترامپ، تعیین‌کننده بود.
انتخابات امسال همچنین با چند «نخستین» تاریخی همراه بود که شگفتی‌ساز هم در فضای داخلی آمریکا بود و هم در فضای بین‌المللی. نخستین‌هایی که به نوعی این پیام را می‌دهد که آنچه درباره آمریکا و ساختار سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و امنیتی این کشور تصور می‌شد در حال رنگ باختن است.
نخستین سناتور مسلمان
عبدل السید، نامزد دموکرات در میشیگان، با شکست مایک راجرز به نخستین مسلمان منتخب سنای آمریکا تبدیل شد. این سیاستمدارِ منتقدِ کمک‌های نظامی آمریکا به رژیم صهیونیستی، در جریان رقابت انتخاباتی هدف تبلیغاتی قرار گرفت که دموکرات‌ها آن را اسلام‌هراسانه توصیف کردند. ترامپ و شماری از متحدان جمهوری‌خواهان نیز اتهاماتی درباره ارتباط عبدال السید با افراط‌گرایی اسلامی مطرح کردند که شواهدی برای اثبات آنها ارائه نشد.
پیروزی عبدل السید از منظر دیگری نیز اهمیت داشت. کمیته روابط عمومی آمریکا و رژیم صهیونیستی، موسوم به آیپک، و گروه‌های وابسته به آن در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نزدیک به ۳۰ میلیون دلار برای حمایت از هیلی استیونز، رقیب عبدل السید، و جلوگیری از نامزدی او هزینه کردند؛ رقمی که آسوشیتدپرس آن را بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری انتخاباتی این مجموعه در یک رقابت واحد تا آن زمان توصیف کرده بود. با وجود همه این هزینه‌ها و تبلیغات منفی علیه وی، عبدال السید ابتدا در انتخابات مقدماتی و سپس در انتخابات عمومی پیروز شد؛ پیروزی که بدون شک رهبران سابق دموکرات از جمله باراک اوباما رئیس‌جمهوری پیشین آمریکا در آن تأثیری قابل توجه و غیرقابل انکار داشتند و این نشاندهنده حمایت جدی حزب دموکرات و حتی سرمایه‌گذاری بر روی وی برای انتخابات 2028 است.
نخستین سناتور بومی و همجنس‌گرا
پیگی فلاناگان نیز نخستین زن بومی آمریکایی منتخب سنا شد و کریس پاپاس در نیوهمپشایر عنوان نخستین مرد همجنس‌گرای آشکارا منتخب سنا را به دست آورد. آنها نیز به ویژه در شعارهای انتخاباتی‌شان مخالف جنگ آمریکا علیه ایران و وضعیت وخیم اقتصادی ایجاد شده برای آمریکایی‌ها شدند.
نخستین فرمانداران زن سیاهپوست، بومی و لاتین تبار
در سطح فرمانداری‌ها نیز کیشا لنس باتمز با شکست ریک جکسون، نامزد مورد حمایت ترامپ، در جورجیا به نخستین زن سیاهپوست منتخب فرمانداری در تاریخ آمریکا و نخستین زن فرماندار این ایالت تبدیل شد. پیروزی او همچنین به ۲۴ سال تسلط جمهوری‌خواهان بر فرمانداری جورجیا پایان داد؛ آخرین دموکراتی که پیش از او در انتخابات فرمانداری پیروز شده بود، روی بارنز در سال ۱۹۹۸ بود.
همچنین دب هالند در نیومکزیکو نیز نخستین زن بومی آمریکایی منتخب فرمانداری شد و جینا هینوجوسا در تگزاس عنوان نخستین فرماندار زن لاتین‌تبار این ایالت را به دست آورد.
رای جوانان در سبد دموکرات‌ها
به گزارش ایسنا، بررسی داده‌های اولیه رأی‌دهندگان نشان می‌دهد که یکی از مهم‌ترین عوامل شکست جمهوری‌خواهان، کاهش حمایت گروه‌هایی بود که به پیروزی ترامپ در سال ۲۰۲۴ کمک کرده بودند. طبق داده‌های اولیه نظرسنجی مربوط به آراء خارج شده از صندوق آرا که مرکز پژوهشی «سیرکل» در دانشگاه تافتس بررسی کرده است، حدود ۷۲ درصد رأی‌دهندگان ۱۸ تا ۲۹ ساله از نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان حمایت کرده‌اند و سهم جمهوری‌خواهان حدود ۲۵ درصد بوده است. این اختلاف ۴۷ واحد درصدی، بر اساس بررسی سیرکل، بزرگ‌ترین فاصله ثبت‌شده به سود دموکرات‌ها در میان جوانان در داده‌های تاریخی این مرکز است.
برای مقایسه این موضوع باید نگاهی به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ داشت؛ طبق نظرسنجی ادیسون ریسرچ، کامالا هریس ۵۴ درصد و ترامپ ۴۳ درصد آرای جوانان را در آن سال کسب کرده بودند.
گفتنی است در میان مردان جوان نیز تغییر قابل توجهی در آرا ثبت شده است؛ داده‌های سیرکل نشان می‌دهد حدود ۶۵ درصد مردان جوان در انتخابات مجلس نمایندگان در 2026 به دموکرات‌ها رأی داده‌اند؛ در حالی که طبق نظرسنجی سال ۲۰۲۴ آسوشیتدپرس، حدود ۵۶ درصد این گروه از ترامپ حمایت کرده بودند.
همراهی لاتین‌تبارها با کاندیداهای دموکرات
در میان لاتین‌تبارها، نظرسنجی ملی رأی‌دهندگان فاکس‌نیوز که با همکاری مؤسسه SSRS انجام شد، از حمایت ۶۴ درصدی از نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان در برابر ۳۴ درصد برای جمهوری‌خواهان حکایت دارد. این در حالی است که دونالد ترامپ در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ توانسته بود حدود ۴۶ درصد آرای لاتین‌تبارها را به دست آورد. کاهش سهم جمهوری‌خواهان در این گروه، به‌ویژه در ایالت‌هایی مانند تگزاس، از عوامل مهم تغییر آرایش انتخاباتی محسوب می‌شود.
ادامه همراهی سیاه‌پوست‌ها با دموکرات‌ها
در میان رأی‌دهندگان سیاهپوست نیز طبق نظرسنجی فاکس‌نیوز، ۹۰ درصد از نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان حمایت کرده‌اند و سهم جمهوری‌خواهان تنها ۹ درصد بوده است. در مقابل، جمهوری‌خواهان همچنان در میان مردان سفیدپوست برتری داشته‌اند، اما میزان حمایت از آنها نسبت به انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲ کاهش یافته است.
رأی‌دهندگان مستقل
در میان رأی‌دهندگانی که خود را مستقل معرفی کرده و به هیچ‌یک از دو حزب اصلی نیز گرایش اعلام نکرده‌اند، برآوردها نشان می‌دهد ۵۸ درصد از نامزدهای دموکرات و ۳۲ درصد از جمهوری‌خواهان حمایت کرده‌اند. این در حالی است که در نظرسنجی خروج از صندوق انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۲، حمایت مستقل‌ها از دموکرات‌ها ۴۹ درصد و از جمهوری‌خواهان ۴۷ درصد ثبت شده بود؛ هرچند به دلیل تفاوت در تعریف و ترکیب این دو گروه، نمی‌توان اختلاف ارقام را مستقیماً معادل میزان جابه‌جایی آرای مستقل‌ها دانست.
یهودیان؛ شگفتی انتخابات 2026 آمریکا
یکی از مهم‌ترین نتایخ این دور از انتخابات در آمریکا تغییر آرا سنتی یهودیان از سبد جمهوری خواهان به سبد آرا دموکرات‌ها بود که از شگفتی‌های انتخابات محسوب می‌شود.
در میان یهودیان آمریکایی نیز نتایج نظرسنجی ملی فاکس‌نیوز از حمایت ۶۸ درصدی از نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان در برابر ۳۱ درصد برای جمهوری‌خواهان حکایت دارد. این نتایج نشان می‌دهد که با وجود تحولات گسترده سیاست خارجی آمریکا و رژیم صهیونیستی، از جمله جنگ علیه ایران و حمایت همه جانبه دونالد ترامپ از بنیامین نتانیاهو، دموکرات‌های منتقد حمایت‌های آمریکا از رژیم اسرائیل، سهم بیشتری از آرای یهودیان شرکت‌کننده در انتخابات را به دست آورده‌اند. از طرفی، طبق گزارش‌های منتشر شده،، اکثریت یهودیان ایالت میشیگان نیز به عبدل السید مسلمان و منتقد جدی سیاست‌های نتانیاهو در غزه و جنگ ایران، رأی داده‌اند.
به باور کارشناسان، رأی یهودیان مقیم آمریکا به دموکرات‌ها نشان دهنده مخالفت آنها با سیاست‌های رژیم صهیونیستی است.
مسلمانان؛ پدیده موثر و جدید روندهای سیاسی آمریکا
وضعیت مسلمانان آمریکایی در روند سیاسی اجتماعی این کشور بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که بتوان تصور کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴، نظرسنجی اختصاصی شورای روابط اسلامی-آمریکایی از حمایت ۵۳ درصدی پاسخ‌دهندگان مسلمان از جیل استاین، نامزد حزب سبز، در برابر حدود ۲۱ درصد برای ترامپ و ۲۰ درصد برای هریس حکایت داشت؛ نتیجه‌ای که بازتاب نارضایتی بخشی از این جامعه از سیاست دولت بایدن درباره غزه بود.
برای انتخابات ۲۰۲۶، هر چند هنوز نتایج نهایی نظرسنجی اختصاصی مسلمانان در دسترس نیست اما پیروزی عبدال السید در میشیگان نشان می‌دهد نامزدی که با مواضع انتقادی نسبت به کمک‌های نظامی آمریکا به رژیم صهیونیستی توانسته در یکی از ایالت‌های رقابتی به سنا راه یابد، از پشتوانه قوی از آرا مسلمانان در آن ایالت برخوردار است.
اگرچه تورم، تعرفه‌ها، مهاجرت و نارضایتی از عملکرد دولت در نتیجه انتخابات نقش داشتند، جنگ علیه ایران یکی از مهم‌ترین عوامل تشدید بحران سیاسی ترامپ بود؛ جنگی که کاخ سفید با تصور دستیابی سریع به اهداف نظامی آغاز کرد، اما پیامدهای اقتصادی و امنیتی آن تا زمان انتخابات ادامه یافت.
در این میان البته نباید از مخالفت‌ها و اعتراضاتی که مسلمانان چه مسلمانان آمریکایی و چه مهاجران تازه وارد به آمریکا در اعتراض به نسل‌کشی در غزه علیه اسرائیل در شهرهای مختلف آمریکا و نیز اروپا به راه انداختند و تأثیر آن بر آرا نامزدهای مسلمان غافل شد.
از تنگه هرمز تا موج آبی
جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران که ۲۸ فوریه 2026 آغاز شد، قرار بود به گفته ترامپ ظرف چهار تا پنج هفته پایان یابد؛ او اواخر مارس سال جاری میلادی نیز از دو تا سه هفته دیگر سخن گفت و در سپتامبر، وعده پایان آن پس از انتخابات میان‌دوره‌ای را مطرح کرد. این در حالی است که در زمان رأی‌گیری، جنگ وارد نهمین ماه خود شد.
جدای از اینکه آمریکایی‌ها با اصل تجاوز به سرزمین و تمامیت ارضی یک کشور و ترور رهبران سیاسی و نظامی و حتی غیرنظامیان چقدر موافق یا مخالف باشند! و آیا دموکرات‌ها از آنچه ترامپ و دولتش علیه دولت و ملت ایران انجام داد، ناراضی یا راضی باشند، روشن است که تبعات و اثر اقتصادی و انرژی این تجاوز در دومین بار بیش از اصل تجاوز و حمله غیرقانونی، آنها را به ستوده درآورده است. ادامه درگیری و اختلال در صادرات انرژی از تنگه هرمز، و ایستادگی ایران بر مواضع‌اش که شامل بستن این آبراه حیاتی در قلب دنیا شده است، پیامدهای واقعی و ملموسی را برای اقتصاد خانوارهای آمریکایی دربرداشته است.
بر اساس گزارش ۲۶ اکتبر 2026 آسوشیتدپرس، میانگین قیمت هر گالن بنزین از ۲.۹۸ دلار پیش از جنگ به ۴.۲۹ دلار و گازوئیل از ۳.۷۶ به ۶.۳۵ دلار رسیده بود؛ این یعنی بیش از دو برابر شدن قیمت انرژی. این افزایش بر رانندگان، کشاورزان و حمل‌ونقل کالا فشار وارد کرد و در ایالت‌های مرکزی مانند کانزاس، آیووا و اوهایو به مسئله‌ای انتخاباتی بدل شد. هزینه سوخت و سیاست‌های تعرفه‌ای، عدم همراهی با سیاست بین‌الملل متحدان اروپایی، وعده ترامپ برای مهار قیمت‌ها و دور ماندن از جنگ‌های پرهزینه را زیر سؤال برد.
در نظرسنجی فاکس‌نیوز و SSRS از رأی‌دهندگان، ۶۳ درصد اقدام نظامی علیه ایران را اشتباه و ۳۷ درصد درست دانستند. از میان مخالفان حمله، ۸۲ درصد به دموکرات‌ها و ۱۶ درصد به جمهوری‌خواهان رأی دادند. همچنین ۳۴ درصد جنگ را عاملی تعیین‌کننده و ۴۰ درصد عاملی مهم در تصمیم انتخاباتی‌شان اعلام کردند؛ مجموعاً ۷۴ درصد. این ارقام رابطه نگرش به جنگ و رأی حزبی را نشان می‌دهند، نه اینکه به‌تنهایی علت تغییر رأی را ثابت کنند.
اذعان کاخ سفید به تأثیر جنگ ایران بر انتخابات
ابعاد تأثیر جنگ علیه ایران بر شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات اخیر تا جایی پیش رفت که دونالد ترامپ نیز در واکنش به نتایج انتخابات، به نقش آن اذعان کرد.
رئیس‌جمهور آمریکا روز چهارشنبه هفته جاری در گفت‌وگو با فاکس‌نیوز گفت: «فکر می‌کنم بخشی از آن به ایران مربوط بود.» او در مصاحبه دیگری با روزنامه وال‌استریت ژورنال نیز تأیید کرد که جنگ ایران یکی از عوامل شکست حزبش بوده است. با این حال، ترامپ همچنان از تصمیم خود برای آغاز جنگ دفاع کرد و گفت: «کار درستی انجام دادم» و «اگر دوباره در همان شرایط قرار می‌گرفتم، باز هم این کار را می‌کردم.»
موضع جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، حتی صریح‌تر بود. ونس در اعترافی سنگین درباره تأثیر جنگ علیه ایران بر شکست در انتخابات، چهارشنبه شب در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «دلیل شکست ما "جنگ" است؛ خود رئیس‌جمهور هم دیشب این را گفت.» او افزود کسانی که معتقدند ادامه جنگ ارزش از دست دادن اکثریت سنا برای شش سال آینده را داشته است، باید آشکارا از این دیدگاه دفاع کنند. ونس همچنین با اشاره به ارزیابی یک نظرسنج نزدیک به جمهوری‌خواهان توضیح داد که بخشی از رأی‌دهندگان ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴، به دلیل مخالفت با ادامه جنگ، نارضایتی از هزینه‌های زندگی و خواست تغییر روابط واشنگتن با اسرائیل، این بار به نامزدهای دموکرات رأی داده‌اند.
به این ترتیب باید گفت که جنگ علیه ایران نه‌تنها به یکی از مهم‌ترین نقاط اختلاف میان رأی‌دهندگان دو حزب تبدیل شد، بلکه ارزیابی پیامدهای سیاسی آن، شکاف‌هایی را در بالاترین سطوح دولت آمریکا نیز آشکار کرد. در حالی که ترامپ همچنان از تصمیم خود دفاع می‌کند، معاون او جنگ را عامل اصلی شکست جمهوری‌خواهان معرفی کرده است؛ اختلافی که نشان می‌دهد پیامدهای این درگیری، از میدان نظامی و بازار انرژی فراتر رفته و آینده سیاسی دولت آمریکا را نیز تحت تأثیر قرار داده است و به علاوه جنگ پنهان پشت صحنه در کاخ سفید را علنی کرد.
انتخابات سوم نوامبر، هم رکوردهای چنددهه‌ای دموکرات‌ها در پایگاه‌های جمهوری‌خواه را جابه‌جا کرد و هم هزینه داخلی جنگ علیه ایران را آشکار ساخت. جنگی که کاخ سفید پایان سریع آن را وعده می‌داد، با افزایش قیمت انرژی و تشدید نارضایتی معیشتی به یکی از مسائل مهم رقابت تبدیل شد. این در حالی بود که تحولات پس از 7 اکتبر و اعتراض‌های سراسری در دنیا به نسل‌کشی در غزه و اختلافات سیاسی اروپا و آمریکا، از جمله موانع مهم بر سر راه جمهوری‌خواهان بود. با این حال ترامپ بدون توجه به ابعاد این مسائل و تأثیرات اجتماعی و سیاسی آن با همان تکبر همیشگی به کارزار انتخابات وارد شد.
در عین حال دموکرات‌ها از سوم ژانویه ۲۰۲۷ با در اختیار گرفتن کنگره جدید می‌توانند نظارت بر هزینه‌های جنگ، تصمیم‌های نظامی و انتصاب‌های دولت را افزایش دهند؛ هرچند در اختیار داشتن اکثریت کنگره لزوما به معنای پایان جنگ و تصمیمات عجیب و غریب ترامپ نیست اما قطعا موانع بسیاری بر سر راه پیاده کردن سیاست‌ها و تصمیمات خلق‌الساعه ترامپ ایجاد خواهد شد.