تنهایی ایران! اساساً حرف اکثریت ملت ایران هم این است که چرا کشوری به اهمیت ایران باآنهمه سوابق تمدنی و تاریخی و اینهمه بضاعت مادی و معنوی - که ذکرشان تکرار مکررات و بازگویی بدیهیئت است - باید هفت هزار سال بعد از شکلگیریاش، به نقطهای برسد که در سختترین بزنگاه معاصرش، حتی یک دوست و همپیمان نداشته باشد ولی کشور ۳۵ ساله اوکراین که تا ۱۹۹۱ بخشی از شوروی بود، مجموعهای از قدرتهای بزرگ جهان را در کنار خود داشته باشد؟ آیا زمان آن نرسیده که تصمیم سازان کشور، کمی از شعارها فاصله بگیرند و به تنهایی استراتژیک ایران بیندیشند و تمهیدی برای خروج از این تنهایی بیندیشند؟ یوسف پزشکیان، درست گفته: ما تنهاییم و باید سهم تقصیر خود از این «تنهایی پرهزینه» را به رسمیت بشناسیم و علاج درد کنیم و الا این تنهایی، بیشازپیش دردسرساز میشود. (عصر ایران)