گفتوگو را به رسمیت بشناسید
امیدوارم که مراکز قدرت گفتوگو را به رسمیت بشناسند و بهجای اینکه یکطرفه بگویند و بشنوند، به شنیدهها ترتیب اثر بدهند و من هم دوست دارم که بشنوم. چند نکته را خدمت دوستان عرض کنم:
-وضعیت خطیری که در آن به سر میبریم
-فرصت ممتازی که برای رهایی از وضعیت ناگوار نصیبمان شده است
-ستایش از صلح شرافتمندانه
-مسئله اینترنت
دوقطبی در جامعه
ما در خطیرترین و تعیینکنندهترین وضعیت بعد از انقلاب قرارگرفتهایم.
جنگ 12 روزه و جنگ رمضان. انواع فشار دشمنان از یکسو و خطاهای راهبردی و راهکاری و مشکلات ساختاری از سوی دیگر فاصله میان مردم و حاکمیت را بیشتر کرد. دوقطبی وحشتناک میان کسانی که به حاکمیت و نظام دل بستند و وفادار بودند و جامعهای که روزبهروز وضع اقتصادی امنیتی و سیاسی و فرهنگی آن بدتر میشد، پدید آمد و دشمنان از همین وضع به امید ضربه زدن نهایی به کشور سوءاستفاده کردند.
دوران پسا جنگ
گسترش نارضایتی، افزایش نومیدی نسبت به بهبود اوضاع و آینده، فشارهای کمرشکن اقتصادی و معیشتی و بازماندن کشور نهتنها از توسعه که عقبگرد در خیلی از زمینهها - دشمن را به فکر یکسره کردن کار نظام انداخت. ولی به یاری خداوند توطئهها و جنگ همهجانبه نتیجه عکس داد و ایران گرچه آسیبهای سنگین انسانی و مادی دید ازجمله شهادت رهبر پیشین و فرماندهان و مسئولان و مردم عادی و حتی زنان و کودکان و خرابیها؛ ولی به لحاظ بینالمللی و ملّی در موقعیت بهتری قرار گرفت و اعتبار و هیمنه دشمن بیشازپیش شکسته شد. خشم و نارضایتی مردم کاهش یافت و حتی بهسوی انسجام وحدت در مخالفت با تهاجم بیگانه و برای حفظ ایران میل کرد.
جمهوری اسلامی بهرغم همه نقصها و نارسائیهایش ماندنی است. یعنی تهاجم خارجی و جنگ همهجانبه ایران را از پا درنمیآورد، مگر اینکه بعدازآن حکمرانی نتواند نقصها و نارسائیها و عواملی که منجر به جدائی اکثریت از جامعه شده است به کمک خود مردم درمان کند.
فرصت تفاهمنامه ژنو
بعد از جنگ فرصتی فوقالعاده برای کشور و مردم پدید آمد که جلوه آن را در تفاهمنامه ژنو که به امضاء دو رئیسجمهور رسید میبینیم. امیدوارم این بار فرصت فراهم آمده از دست نرود؛ چنانکه متأسفانه بارها ازدسترفته است که اگر رفت، تهدیدها شدیدتر خواهد شد.
تقدیر از شجاعت رئیسجمهور
باید از شورای عالی امنیت ملی و مسئولان و فرماندهان محترم و رئیسجمهور بزرگوار که به چنین تصمیم بزرگی رسیدند سپاسگزاری کرد و از تأیید رهبری تقدیر به عمل آورد.
بهویژه باید شجاعت و فداکاری رئیسجمهور محترم را که با امضاء تفاهمنامه افتخاری را نصیب ایران عزیز کردند قدر دانست و نشان دادند که به قولی که به مردم دادهاند پای بندند و برای آنچه به مصلحت ملی است و موجب رهایی کشور از مشکلات بشود حاضر به هرگونه اقدام و فداکاری هستند و نیز به همراه دولت خود در کنار مردم و گرهگشا از کار مردم در بحرانیترین لحظات هستند و از طعن و تهدید دیگران که گرچه صدایشان بلند است، ولی جایگاه مهمی در اکثریت جامعه ندارند هراس ندارند.
عبور از پیچ تاریخی
به نظر کارشناسان و تحلیلگران، در همه تفاهمها و قراردادهایی که آمریکا بعد از جنگ جهانی دوم تاکنون داشته است، بهاندازه این تفاهمنامه به نفع رقیب در آن ملاحظه نشده بوده است و آمریکا اینچنین صریح و مکرر تعهد نداده است. آمریکا بهصراحت 9 بار تعهد میدهد و متعهد میشود. اگر همین تفاهمنامه اگر جداً مبنا قرار گیرد و رعایت شود، به نظر من ایران از یکی از پیچهای خطرناک بهسوی دنیایی بهتر عبور میکند. کار را با دیپلماسی سنجیده و با مذاکره باید پیش برد. باید تفاهمنامه نقض نشود؛ البته از طرف هیچیک از طرفین.
خط خونی بین مردم و حکومت
در این سالها خط خونی که بین مردم و حکومت فاصله انداخته است، بسیار پررنگ است و نیز وضع تولید و گرانی و اقتصاد و معیشت بیکاری و... که روزبهروز هم افزودهشده است، مشکلات مهمی است که با حل آنها با حضور و مشارکت خود مردم نیاز به تدبیر و راهبردهای مناسب خود را دارد و باید راه درست را پیدا کرد و پیمود.
صلح
کدام شرّ بالاتر و خسارتبارتر از جنگ و کدام خیر برتر از صلح؟ جنگ در عرصه اجتماعی را بیشتر متجاوزان بر سر کسب میدان قدرت و امتیاز با یکدیگر و نیز با محرومان برای کسب و غصب حقوق و منافع ایشان پدید میآورند. مقاومت در برابر سرکوب و تجاوز درخور ستایش و خیر است، ولی مقاومت اگر هم نیاز به درگیری دارد، برای رهایی از جنگ تجاوزکارانه است نه جنگ برای جنگ. جنگ به هر صورت پایان مییابد تسلیم یکی در برابر دیگری یا تفاهم و مصالحه در جائی که از میان برداشتن خصم و تسلیم او در عمل ممکن نباشد. در صلح هم امتیازی داده میشود و امتیازی گرفته میشود.
ایران سربلند و برخوردار بسازیم
میتوانیم با پرهیز از تنش مصالح عمومی و خیر جامعه و عزت ایران و آینده آن را تأمین کنیم و فضا را به روی مردمی که در تنگناهای گوناگون به سر میبرند و امید به بهبود و اصلاح امور را اندکاندک از دست میدادند بازکنیم و ایران را سربلند و برخوردار بسازیم این است معنی «صلح شرافتمندانه». دیدگاهی که بر این است که با جنگ میتوان در مقابل دشمن تا آخر ایستاد دیدگاه غلط است. عزیزان ما با جنگ نمیتوانیم زندگی کنیم یعنی مردم نمیتوانند و ادامه زندگی و تأمین نیازهای زندگی و اداره جامعه ممکن نیست.
ما باید خرکاری که جلو جنگ را بگیرد و از ادامه وضع نه جنگ نه صلح بگیریم و تا ایران عزیز و ایرانی گرامی بتواند باافتخار و عزت و برخورداری و حرمت زندگی کند.
اینترنت
در زمان جنگ بعضی محدودیتها میتوانست قابلفهم و موجه باشد، ولی ادامه آن مضر و ناممکن است. چنانکه میبینیم در سطح عمومی اشتیاق به استفاده از استارلینک و بهرهگیری از VPN افزایشیافته است. بستن همه راههای مردم بهسوی اینترنت اولاً ممکن نیست، ثانیاً بخش مهمی از جامعه کاروبار زندگیشان با اینترنت گرهخورده است.
امیدوارم آقای رئیسجمهور با همان شجاعت و صراحت و تصمیمی که از ایشان در مواردی دیدهایم، در این مورد هم به حل این معمای ناگوار اقدام فرمایند.