به گزارش ستاره صبح آنلاین از دنیای اقتصاد، اگر ۱۴ خرداد ۱۳۹۹ و ۱۴ خرداد ۱۴۰۰ را لحاظ نکنیم که مراسم عمومی سالگرد درگذشت رهبر فقید انقلاب اسلامی ایران به خاطر همه گیری ویروس کرونا و شیوه بیماری کووید ۱۹ برگزار نشد، از ۱۳۷۴ تا ۱۴۰۴ و طی ۳۰ سال پیاپی مهم ترین تصویر ثبت شده از هر ۱۴ خرداد قابی است که رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران وارد جایگاه میشد و سید حسن خمینی به عنوان تولیت آستان کنار او قرار میگرفت و تصویر آن برصفحه نخست اغلب روزنامهها نقش میبست مگر آنان که از ابتدا با نوادۀ امام زاویه داشتند.
در سال های نخست البته آرامگاه کامل نشده بود و گنبد موقت داشت و تولیت هم با حاج سید احمد خمینی فرزند امام بود تا این که در اسفند ۱۳۷۳ و با درگذشت ناگهانی در آستانۀ ۵۰ سالگی فرزند او و نواده امام عهده دار تولیت آن مجموعه شد و از آن پس طی ۳۰ سال تصویر تکرار شوندۀ هر سال ( به جز آن دو سال) حضور سید حسن جوان در کنار رهبری بود که حتی بعد از وقایع سال ۸۸ هم نگاه پرمهر را از او برنگرفت.
کرونا سبب شد از همان اسفند ۱۳۹۸ درهای حرم امام خمینی بسته شود و در بهار ۱۴۰۱ بود که به صورت محدود گشوده شد و از این رو در سال های ۹۹ و ۱۴۰۰مراسم عمومی برگزار نشد اما در باقی سالها آنچه از ۱۴ خردادها در یادها مانده همان قاب است و نطق ۱۴ خرداد که در اهمیت و مرتبه همسنگ نطق آغاز سال در نوروز و در حرم امام هشتم ارزیابی میشد.
به این بهانه خالی از لطف نیست یادآوری شود که درست ۲۰ سال قبل و در چنین روزی آیتالله خامنهای آمریکاییها را از شیطنت و دخالت نظامی در مناقشۀ هستهای برحذر داشتند و گفتند: " دست از پا خطا نکنید که در غیر این صورت، جریان انرژی در منطقه به خطر خواهد افتاد." هشداری که بعد از ۲۰ سال و در جنگ ۴۰ روزه محقق شد.
تأکید بر این قاب همیشگی اما به دو سبب است:
نخست این که امسال بعد از ۳۰ سال شکل نخواهد گرفت و حتی رهبر جدید هم حاضر نمیشود و پیامی مکتوب قرائت خواهد شد. غیبت یادگار امام البته به دلیل توصیه های امنیتی است و بدین ترتیب حضور رئیسجمهور پزشکیان یا آقایان قالیباف و محسنی اژهای هم بسیار بعید و حتی منتفی به نظر میرسد چون برخی معتقدند نطفۀ ترور دکتر علی لاریجانی بعد از حضور او در راه پیمایی روز قدس بسته شد و اگر به خاطر خطای امنیتی آن اتفاق رخ داده باشد نباید تکرار شود.
وجه دوم این که در سال ۱۳۸۹ محمود احمدینژاد رئیسجمهوری وقت در رفتاری که شاید ناپسندترین حرکت او طی تمام ۸ سال زمامداری پرماجرا باشد به عمد نطق خود را طولانی کرد تا نوبت به سید حسن نرسد! در انتها هم گفت سخنان خود را به پایان میرسانم تا به سخنان رهبری معظم انقلاب گوش فرا دهیم در حالی که سید حسن میزبان بود و او باید اعلام و دعوت میکرد و جماعتی به شوق آمده درصدد برآمدند با سر دادن شعار " نواده روح الله سید حسن نصرالله" نسبت نوادگی را هم از او سلب کنند!
محمد علی انصاری دبیر ستاد بزرگداشت دو سه روز بعد فاش کرد که از پشت پرده نگاه او به نوشته مصطفی محمد نجار وزیر کشور دولت دوم او افتاد که به رغم شرایط خاص بعد از عمل جراحی سینوسها خود را به جایگاه رساند و یادداشتی به دست احمدینژاد رساند که در آن نوشته بود: "جناب آقای رئیسجمهور! سخنرانی خود را تا ساعت ۱۲:۳۰ ادامه دهید."
انصاری هم کنار تریبون میرود و به احمدینژاد میگوید: وقت شما تمام است ولی با این پاسخ روبهرو میشود: شما چه کاره اید؟!
آن گونه که شرح ماجرا را به تفصیل در نامهای سرگشوده خطاب به سید حسن نوشت و ۱۸ خرداد ۱۳۸۹ در رسانهها منتشر شد به ناچار به اتاق مجاور میرود که رهبری و مقامات نشسته بودند و موضوع را با آقای وحید در میان میگذارد و از او میخواهد تذکر دهد و مسؤول ارشد دفتر در آن زمان هم اظهار ناتوانی میکند. پس به گونهای که رهبری بشنوند میگوید: "ظاهرا بنا بر این است که نگذارند آقا سید حسن سخنرانی کنند" و آیتالله خامنهای بلافاصله میگوید: "یعنی چه؟ حتما باید سخنرانی کنند."
فضای کشور متأثر از وقایع بعد انتخابات در سال ۸۸ بود و اگر چه چند ماهی بود که رو به آرامش رفته بود اما حامیان احمدی نژاد، سید حسن را در جبهۀ مقابل و در طیف میر حسین موسوی و مهدی کروبی تصویر و تصور میکردند و دو نامزد معترض البته هنوز به حصر نرفته بودند و در محافل عمومی حضور داشتند و اینان میخواستند جا را برایشان تنگ کنند.
سال قبل هم ۱۴ خرداد فردای مناظره مشهور احمدی نژاد با میرحسین موسوی بود که از هاشمی رفسنجانی به عنوان صحنه گردان پشت صحنه یاد کرد و در فرصت کوتاهی که هاشمی در حاشیه مراسم به دست آورد به او گفت "تمام آنچه دیشب گفتی خلاف بود. همین طور ماجرای نامه به پادشاه عربستان. اصلاح کنید "و میدانیم که نکرد.
رفتار احمدی نژاد در سال بعد و در پی فروکش کردن التهابات از این حیث هم شگفت آور بود که بعد از انتخابات ۸۸ وانمود میکرد دعوا به او ربطی ندارد و اختلافی کهنه سرباز کرده است. کما این که زیر بار حصر از بهمن همان سال هم نرفت در حالی که به عنوان رئیسجمهوری رئیس شورای عالی امنیت ملی بود و بعدها در مصاحبهای گفت "اگر من به خاطر این که رئیسجمهور، رئیس شورای عالی امنیت ملی است مسؤول حصر به شمار میآیم خوب چرا آقای روحانی که حالا به عنوان رئیسجمهوری رئیس همان شوراست آن مصوبه را - اگر مصوبهای در کار باشد -باطل نمیکند؟"
او میخواست ثابت کند تصمیم حصر خارج از دولت و حتی بیرون شورای عالی امنیت ملی اتخاذ شده و اگرچه شاهد نیاورد اما "پیشخبر" آن را آیتالله احمد جنتی در نماز جمعه تهران اعلام کرده بود.
با این حال در آن سال هم به رغم همۀ تمهیدات احمدی نژاد و رفقا آن قاب دو نفری از یادگار امام و رهبری شکل گرفت و البته از سال ۹۰ که سیاست ایران احمدی نژاد دیگری را به خود دید رفتار او با سید حسن هم تغییر کرد و بعدها وقتی شبی به حرم امام رفت با استقبال گرم سید حسن روبهرو شد و وقتی در مراسم تنفیذ حسن روحانی در دوره دوم اصرار داشت در ردیف اول بنشیند در حالی که در ردیف بعد جایی برای او در نظر گرفته شده بود سید حسن او را صدا کرد و کنار خود نشاند. نشاندنی برای اتمام غایله زیر نگاه دیگران و دوربین ها.
امروز ۱۴ خرداد ۱۴۰۵ خورشیدی آن قاب سی ساله تکرار نمیشود اگرچه مراسم همه ساله بدون حضور مقامات ارشد و به شکلی دیگر برگزار میشود ولی به خاطر شرایط خاص کشور بعد از جنگ، امروز رهبر جدید و یادگار امام در قاب تازه قرار نمیگیرند و باید دید قاب جدید دو نفری کی شکل میگیرد. اهمیت آن هم بدان سبب است که پیام های نمادین متعددی از آن قابل برداشت خواهد بود. هم از حیث وضعیت کلی جنگ و صلح در کشور و هم به لحاظ آرایش نیروهای سیاسی.