به گزارش ستاره صبح از تابناک، با زیر پا گذاشتن تمام وعده و وعیدها، قرار بود پس از گذشت بیش از دو سال از زمان آغاز بازسازی ورزشگاه آزادی، این مجموعه از شروع لیگ پیشرو در اختیار استقلال و پرسپولیس قرار بگیرد، اما حالا گفته شده حداقل تا دی ماه ورزشگاه آزادی در دسترس نیست.
از مدیران ورزش کشور به چه کسی باید پناه برد که بازسازی ورزشگاه آزادی را تبدیل کردهاند به پروژهای ناتمام. پروژهای که بیش از دو سال از روند بازسازی آن گذشته و هنوز تاریخ بازگشایی آن مشخص نیست. کمی بعد از اینکه احمد دنیامالی در تاریخ ۳۱ مردادماه ۱۴۰۳ به عنوان وزیر ورزش و جوانان انتخاب شد، وعده داد که ورزشگاه آزادی تا آذرماه ۱۴۰۳ بازگشایی میشود، اما دیگر قصه دراز میشود که بخواهیم یکی یکی وعدههای وزیر را ردیف کنیم که چرا این اتفاق رخ نداده است. حالا دومین سالگرد حضور او در وزارت ورزش و جوانان هم نزدیک است و ورزشگاه آزادی هنوز آماده نشده و به شروع لیگ برتر نمیرسد.
در روزهایی که مردم به لحاظ اقتصادی در وضعیت خوبی به سر نمیبرند و از نظر معیشتی در فشار هستند، هزاران میلیارد تومان بودجه صرف بازسازی ورزشگاه آزادی شده که مردم بتوانند تنها دلخوشی خود را کنار هم دنبال کنند. فوتبال که برای بسیاری تنها دلخوشی این روزها بود، با خارج کردن ورزشگاه آزادی از مدار، عملاً از بین رفته و دیگر دلخوشی ندارند. بازیهای استقلال و پرسپولیس در این دو سال در اراک، قزوین و قلعه حسنخان برگزار شده و معدود مسابقاتی هم که در تهران و ورزشگاه پاس برگزار شد، بدون تماشاگر بود.
پس از وعدههای بسیار و اعلام تاریخهای متنوع، آغاز جنگ و حملات اتحاد آمریکایی-اسرائیلی به خاک ایران که بیشترین اهداف آنها در تهران بود، پروژه بازسازی ورزشگاه آزادی متوقف شد که در همین ایام سالن دوازده هزار نفری مجموعه ورزشی آزادی هم مورد اصابت بمبهای دشمن قرار گرفت، اما پس از توقف جنگ ۴۰ روزه، محمدعلی ثابتقدم، مدیرعامل شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی ۲۲ فروردین ماه اعلام کرد: «اگر دوباره جنگ نشود، مرداد ماه آزادی به بهرهبرداری میرسد. تعویض چمن هم ظرف دو سه روز آینده آغاز میشود و اگر مشکلی پیش نیاید آخر مرداد ماه امسال استادیوم آماده بهرهبرداری میشود.»
با زیر پا گذاشتن تمام وعده و وعیدها، قرار بود پس از گذشت بیش از دو سال از زمان آغاز بازسازی ورزشگاه آزادی، این مجموعه از شروع لیگ پیشرو در اختیار استقلال و پرسپولیس قرار بگیرد، اما بازهم اعلام شد که شاید چند هفته ابتدایی لیگ این امکان وجود نداشته باشد. با این حال انگار مدیران ورزش ایران و آنهایی که مسئولیتی در قبال آمادهسازی ورزشگاه آزادی دارند، بی عارتر از آن هستند که بخواهند پای حرف خودشان هم بمانند.
آخرین خبر از زمان بازگشایی ورزشگاه آزادی عجیبتر از تمام وعدههای اخیر بود؛ «باتوجه به آغاز پروژه کاشت چمن، حداقل تا دی ماه سال جاری ورزشگاه آزادی در دسترس نخواهد بود.» این خبر یعنی اینکه ورزشگاه آزادی حداقل تا نیم فصل و با این وضعیت پیش آمده شاید تا پایان فصل جاری هم در اختیار استقلال و پرسپولیس قرار نگیرد. اما پرسش اینجاست که فریاد و فغان این درد را باید کجا بلند کرد؟ چه کسی میخواهد پاسخگوی احساسات آنهایی باشد که حداقل دو سال است دلخوشیشان را از آنها گرفتهاند و آنها را از تیم محبوبشان دور کردهاند؟ گناه کیست و چه کسی مقصر است که بازگشایی ورزشگاه آزادی هر روز به تعویق میافتد و هیچ کسی حتی تلاشی برای اینکه خودش را پاسخگو بداند، نمیکند.
اگر مردم عشقشان به فوتبال را از دست میدهند، اگر بی اعتمادی به وجود میآید و ثمره این اتفاق هر روز دورتر شدن از زندگی روزمره است، مقصران آن مشخص هستند. مقصر کسانیاند که بی عارتر از آن هستند که بتوانند کوچکترین کارها را به درستی پیش ببرند. بازسازی ورزشگاه آزادی چرا باید تبدیل به یک پروژه بی پایان شود؟ ایراد کار کجاست که این کار به پایان نمیرسد؟ آیا هدف عاصی کردن مردم است و دور کردنشان از فوتبال؟ اگر چنین است، مسیر درست این نیست و این اشتباه دامنگیر میشود. فقط ای کاش که خیلی زود، دیر نشود.