در نخستین مستند اینت جکانامیجوی، معنویت و تاریخ با هم تلاقی میکنند. فیلم در میان مناظر سخت و اسرارآمیز لا گواجیرا، زادگاه پدربزرگش، خوزه آگوستین، فیلمبرداری شده است. خوزه اکنون در دهه نود زندگی خود است و درباره حتمیت مرگ اندیشیده و همزمان به دوران سخت کودکی خود به عنوان یک بومی وایو بازمیگردد. صدای او که روی تصاویر جنگلهای سرسبز و جویبارهای خروشان قرار گرفته، یادآور جدایی دردناک او از مادر و سرزمین اجدادیاش است، جداییای که توسط فاتحان کاتولیک تحمیل شده بود. این حس شکاف و گسست در سراسر نسلهای خانواده او جاری است و جکانامیجوی نیز از احساسات فقدان خود بر اثر تراوماهای نسلی میگوید.
در مواجهه با این جداییهای عاطفی و جغرافیایی، فیلم به رویاها و حتی زندگی پس از مرگ به عنوان فضایی برای آشتی و شفای روح مینگرد. مادر خوزه آگوستین سالهاست که درگذشته، اما او اغلب او را در رؤیاهای شبانه خود میبیند، رؤیاهایی پر از حسرتی تمامنشدنی. فضای صوتی حسبرانگیز فیلم که از صداهای طبیعی یک سمفونی میسازد، این جو متافیزیکی را تقویت میکند. انگار حضور مادر خوزه آگوستین، به همراه روح دیگر بومیان، در خود زمین جا گرفته است، با وجود تلاشهای اشغالگران استعماری برای نابودی فرهنگ آنها. در صحنهای جادویی، هنگامی که خوزه تصویر دفن خود را مجسم میکند، فیلم صدای تخیلی مادر درگذشتهاش را میآورد که او را به دنیای دیگری از هستی خوشآمد میگوید.
با وجود جذابیت متافیزیکی، مستند جکانامیجوی تنها دربارهی انتزاع و خیال نیست. فیلم همچنین به اعمال مراقبت و همدلی میپردازد، همانطور که جامعه وایو در حمایت از خوزه آگوستین در سنین پیری گرد هم میآید. صحنههای نزدیک از دستها – شستشو، روشن کردن شمعهای آیینی و حتی آماده کردن قبر – این مراقبتها را نشان میدهند. در پیام قدرتمندی از مقاومت، جکانامیجوی نشان میدهد که چگونه فرهنگ بومی با وجود تمام سختیها زنده میماند، هم در این دنیا و هم در جهان پس از مرگ.
مستند «رویاها با باد سفر میکنند» از تاریخ ۹ ژانویه در True Story پخش میشود.
نویسنده : فوونگ له