نتانیاهو با اشاره به رایزنیهای خود با رئیسجمهور آمریکا مدعی شد که دو طرف بر «غنیسازی صفر»، خروج مواد هستهای غنیشده از ایران و اعمال نظارتهای شدید بر تأسیسات هستهای ایران توافق نظر دارند. این در حالی است که ایران بارها تأکید کرده برنامه هستهایاش کاملاً صلحآمیز است و طبق معاهدات بینالمللی، حق بهرهبرداری از انرژی هستهای را برای خود محفوظ میداند.
اسرائیل که خود عضو پیمان منع گسترش سلاحهای هستهای نیست و سیاست «ابهام هستهای» را دنبال میکند، همواره ایران را به تلاش برای دستیابی به سلاح اتمی متهم کرده است؛ ادعاهایی که طی نزدیک به سه دهه از سوی نتانیاهو تکرار شده، اما هیچگاه مستندات معتبری برای آن ارائه نشده است. با وجود این، اسرائیل و آمریکا در ماه ژوئن با استناد به همین ادعاها، دست به حملات متجاوزانه علیه تأسیسات هستهای ایران زدند که بنا بر اعلام رسمی تهران، خسارات قابل توجهی به همراه داشت.
در ادامه این مواضع، نتانیاهو کوشید اعتراضات معیشتی اخیر در ایران را به مسائل سیاسی گره بزند و با طرح ادعاهایی، خود را حامی مردم ایران نشان دهد. این در حالی است که مقامات ایرانی با به رسمیت شناختن مطالبات اقتصادی مردم، اعلام کردهاند رسیدگی به مشکلات معیشتی در دستور کار دولت قرار دارد و هرگونه سوءاستفاده خارجی از این مسائل را مردود میدانند.
وزیر امور خارجه ایران، سید عباس عراقچی، نیز در واکنش به این رویکردها هشدار داده است که ماجراجوییهای نتانیاهو نهتنها به بیثباتی منطقه دامن میزند، بلکه حتی برای متحدان غربی اسرائیل نیز هزینهزا بوده است. به گفته او، رفتارهای بیپروا و مداخلات مستمر اسرائیل، تهدیدی برای امنیت جمعی منطقه محسوب میشود.
نتانیاهو در بخش دیگری از سخنانش به تحولات غزه پرداخت و با تأکید بر خلع سلاح جنبش حماس، اجرای کامل آتشبس را مشروط به این مسئله دانست. تحلیلگران این موضع را نشانهای از آمادگی اسرائیل برای تداوم درگیریها ارزیابی کردهاند، بهویژه آنکه اهداف اولیه این رژیم در مرحله نخست آتشبس تا حد زیادی محقق شده است. در مقابل، حماس اعلام کرده خلع سلاح تنها در چارچوب تشکیل یک ساختار دفاعی مستقل فلسطینی قابل بررسی است.
او همچنین از اقدام نظامی آمریکا علیه ونزوئلا و بازداشت رئیسجمهور این کشور حمایت کرد؛ موضعی که با واکنش منفی بسیاری از رهبران جهان روبهرو شده است. مجموع این اظهارات نشان میدهد نخستوزیر اسرائیل همچنان سیاست مداخلهجویانه و تنشزا را در قبال ایران و دیگر بحرانهای منطقهای دنبال میکند؛ سیاستی که پیامدهای آن میتواند فراتر از مرزهای منطقه گسترش یابد.