غلامرضا ارژنگ، پژوهشگر و مؤلف کتابهای دستور زبان فارسی و آیین نگارش دورههای راهنمایی و دبیرستان، متولد دوم آذرماه ۱۳۱۵ در قم بود.
ارژنگ از سال ۱۳۳۲ به شغل آموزگاری در قم مشغول بود و در سال ۱۳۴۲ به آموزش و پرورش تهران منتقل شد و تا ۱۳۵۰ در دبیرستانهای پهلوی، امیرکبیر و مروی تهران تدریس کرد. از آن زمان تا سال ۱۳۵۹ با سمت کارشناسی در مرکز تحقیقات و برنامهریزی درسی و سازمان کتابهای درسی کار کرد. ارژنگ در این سالها با دیگر همکارانش، کتابهای درسی دستور زبان فارسی و آیین نگارش دورههای راهنمایی و دبیرستان را براساس شیوه نوین آموزشی نگاشت. همچنین تغییر رسمالخط فارسی از صورت نوشتن اتصال کلمات مرکب به صورت انفصالی یا جدا از هم را در کتابهای درسی سالهای ۱۳۵۲ وارد کرد.
پس از بازنشستگی به درخواست خود در سال ۱۳۵۹، تا سال ۱۳۸۵، در مدارس عالی و آموزش ضمن خدمت در وزارت درمان و آموزش پزشکی، آموزش و پرورش و دانشگاههای آزاد و دورههای بازآموزی صدا و سیما مشغول تدریس دستور زبان فارسی، ادبیات فارسی و آیین نگارش بود.
از سال ۱۳۹۰ با فرهنگستان زبان و ادب فارسی، گروهِ فرهنگنویسی، در تألیفِ فرهنگ جامع زبان فارسی همکاری داشت و تهیّه و تنظیمِ تعریفِ مدخلهای اصطلاحاتِ دستورِ زبان، آرایههای شعری، عروض و قافیه و همچنین ویرایش و بررسی و بازبینیِ نهاییِ جلدِ اوّلِ همین فرهنگ (حرفِ آ) را بر عهده داشت.
دستور زبان فارسی، آیین نگارش، نگارش و سخنوری، دستور زبان فارسی، پنج گفتار دستوری، فرشتهٔ گندمزار و سیمرغ آفتاب، نگارشی از قصاید و غزلیات سعدی، آتشکده خاموش، شیوهٔ نگارشِ فارسی، ویرایش زبانی برای نثر فارسی امروز، گردآوری هزار و یک غزل شورانگیز از چهارصد شاعر کهن و معاصر، زبان و ادب فارسی فارسی عمومی دانشگاهها و شیوهنامهٔ رسمالخط فارسی برای کتابهای درسی و انتشارات آموزشی از جمله آثار ارژنگ است.
اکبر ایرانی، مدیرعامل مؤسسه میراث مکتوب، در پیامی نوشته است: «درگذشت استاد غلامرضا ارژنگ، از دبیران برجسته و چهرههای اثرگذار در آموزش زبان فارسی، موجب اندوه و تأثر فراوان شد.
شادروان ارژنگ با تألیف کتاب پُرکاربرد دستور زبان فارسی و مشارکت مؤثر در تدوین کتابهای درسیِ «نگارش» و «دستور زبان»، نقشی ماندگار در ساماندهی آموزش زبان فارسی در مدارس ایفا کرد. رویکرد آموزشیِ منظم و نظاممند، تکیه بر تقسیمبندی کلاسیک اجزای کلام، بهرهگیری از نمونههای متون ادبی و تأکید بر دُرستنویسی، از ویژگیهای شاخص آثار او بود؛ آثاری که برای چند نسل از دانشآموزان و داوطلبان، مرجع اصلی آموزش دستور به شمار میرفت و در تثبیت شیوه آموزش زبان معیار سهمی چشمگیر داشت.
اینجانب، اکبر ایرانی، فقدان این معلم فرهیخته را به خانواده محترم، شاگردان، همکاران و جامعه آموزشی کشور تسلیت میگویم و برای آن مرحوم رحمت و مغفرت الهی مسئلت دارم.»