2021/12/06
۱۴۰۰ دوشنبه ۱۵ آذر
نقدی بر سریال کره‌ای «بازی مرکب»

نقدی بر سریال کره‌ای «بازی مرکب»

ستاره صبح آنلاین- محسن منوچهری
سریال «بازی مرکب» محصول کشور کره جنوبی، اثر پربیننده این روزهای ایران و جهان است که از جهاتی سریال بدی است و البته از جهات اندکی خصیصه‌های خوب و قدرتمندی دارد که برای کارگردانان جوان ایرانی به مثابه یک کلاس درس است. بازخوردهای زیادی که این سریال دریافت کرده به علت موضوع و نحوه اجرای متفاوت‌ و گیم گونه‌اش چندان مسئله عجیبی نیست، اما نقد کیفیت فنی و محتوای آن فارغ از تعداد بیننده‌های آن است. اگر بخواهیم از خصیصه‌های خوب سریال شروع کنیم، قدرت اعجاب‌آور و بسیار خوش ریتم داستان است که علی‌رغم تدوین مناسب و همراه با طمأنینه، تماشاگر را خیلی سریع و در همان قسمت اول در دل سریال پرتاب می‌کند. حتی در بهترین سریال‌های ایرانی هم حداقل چهار قسمت زمان می‌برد که به این حد از پیشبرد اعلای داستانی برسند. در بازی مرکب همه اطلاعات شخصیت‌ها در همان قسمت اول با بیننده به اشتراک گذاشته می‌شود و تماشاگر تکلیفش مشخص می‌گردد و کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس در طول قسمت‌های بعدی سریال حتی یک پلان پنج‌ثانیه‌ای را اضافه به کار الصاق نکرده‌اند و برای تک‌تک آن‌ها هدف و طرحی چندماهه را پشت سر گذاشته‌اند. رونوشت کنید به برخی کارگردانان ایرانی که برای اینکه بخواهند زمان هر قسمت را به چهل دقیقه که حداقل زمان برای گرفتن مجوز پخش است برسانند برخی سکانس‌ها را اسلوموشن پخش می‌کنند و برخی گفتگوها را به‌صورت مشمئزکننده و بی‌دلیلی طولانی می‌کنند؛ اما در ادامه به نقاط منفی سریال می پردازیم. کره‌ای‌ها معمولاً در صنعت‌های سرگرمی عادت دارند که کارهای نوآور و به‌اصطلاح در «چشم» بسازند، حتی اگر فرم چندانی نداشته باشند. آن‌ها پیش‌ازاین هم در دو دهه اخیر و به‌خصوص در صنعت‌های موسیقی و سینما نشان داده بودند که در ایده پردازی و نوآوری، صاحب گفتمانی غالب و پیشران‌ هستند؛ اما به همان اندازه در فرم و زیبایی‌شناسی، مهارت کمتری از خود نشان می‌دهند. به عبارتی از هر وسیله‌ای که آن‌ها را در رقابت‌های هنری و صنعتی وایرال کند، بدون در نظر گرفتن الزامات و قانون‌های آن استقبال می‌کنند. نمادسازی، ایده پروری، تماشاگرپسند بودن و ریتم، اولویت اول و نهایی آن‌ها محسوب می‌شود و تمامی مشکلات را پشت آن‌ها پنهان می‌کنند. پیش‌ازاین مارتین اسکورسیزی کارگردان کهنه‌کار آمریکایی با نگرانی و طعنه به انبوهی از فیلم‌های ابرقهرمانی که در سالن‌های سینما و وی او دی ها رژه می‌رفتند، گفته بود که این «سینما» نیست و «شهر بازی» است و حالا در بازی مرکب شاهد نامی برای سریال هستیم که خود از یک بازی قدیمی کره‌ای نشئت می‌گیرد و با فرم نوجوانانه و گیم‌گونه‌اش بیش از قبل به‌طعنه درست اسکورسیزی نزدیک‌ شده است. در سریال بازی مرکب شاهد انبوهی از کشته‌شدگانی هستیم که متعلق به طبقه فرودست جامعه هستند و همچون گوسفندانی روی هم تلنبار می‌شوند، آن‌هم در حال انجام یک بازی‌ سرخوشانه که به‌صورت تحقیرآمیز و عادی انگارانه‌ای به تصویر در می‌آیند، نمادی دم‌دستی از وسیله شدن فقرا برای تفریح ثروتمندان که می‌تواند چندی مخاطبان سهل گیر را مرعوب نوع روایتش کند، اما درنهایت و در حافظه تاریخ اثری به‌یادماندنی نخواهد شد. شیوه‌ای که اثر برای به نمایش آوردن کشته شدن طبقه ضعیف بر عهده می‌گیرد، علیرغم درست بودن منطق اجتماعی‌اش در محتوا، اما در اجرا شیوه‌ای مسئولیت‌پذیر و دلسوزانه ندارد و می‌توان گفت که کاملاً آگاهانه در کنار نظام سرمایه‌داری می‌ایستد. چراکه آن را به‌شدت مصنوعی و عادی‌انگارانه به نمایش درمی‌آورد. آن‌هم با اجرایی که متعلق به منطق گِیم است، نه منطقی اجتماعی که بر شدت وقیحانه بودنش می‌افزاید.
 

 

لینک کوتاه: https://setaresobhonline.ir/content/346200/

 

دیدگاه‌ها

نظراتی كه به تعميق و گسترش بحث كمك كنند، پس از مدت كوتاهی در معرض ملاحظه و قضاوت ديگر بينندگان قرار مي گيرد. نظرات حاوی توهين، افترا، تهمت و نيش به ديگران منتشر نمی شود.