تاریخ و اهمیت فرهنگی
استفاده از داربست بامبو در ساختوساز در چین سابقهای بیش از دو هزار ساله دارد. وقتی در دوران مدرن، فلز جایگزین چوب و مواد طبیعی در بسیاری از کشورها شد، این تکنیک در هنگکنگ به دلایل تاریخی، فرهنگی و عملی همچنان به کار گرفته شدهاست.
بامبو بهدلیل سبکی، انعطافپذیری بالا، سهولت حملونقل و هزینهی کمتر نسبت به فلز هنوز هم در بسیاری از سایتهای ساختوساز مورد استفاده قرار میگیرد.
در سالهای اخیر، داربستهای بامبو حتی در نمایشگاه جهانی معماری و طراحی مانند بینال ونیز بهعنوان یک تکنیک سنتی و فرهنگی به نمایش گذاشته شدهاند، و استادکاران بامبو از هنگکنگ برای ساخت سازههای پیچیدهی نمایشگاهی دعوت شدهاند که توجه بینالمللی را به خود جلب کردهاست.
مهارت ساخت داربستهای بامبو
ساخت داربست بامبو نیاز به مهارت بالا و تجربهی طولانی دارد. کارگران حرفهای – که در هنگکنگ به آنها «اسپایدر» (عنکبوت) گفته میشود – میتوانند سریع و با دقت بسیار بالا داربست بسازند، حتی بدون استفاده از پیچ و مهره.
این مهارتها گاهی سالها طول میکشد تا به سطح استادی برسد و نسلهای متعدد کارگران تجربیات خود را به جوانترها منتقل کردهاند.
دلایل ادامه استفاده از بامبو
مزایای عملی
-
بامبو سبک و قابلنقل بهراحتی در خیابانهای باریک شهری قابلاستفاده است.
-
نصب و برداشتن آن سریعتر از داربستهای فلزی انجام میشود.
-
هزینهی آن حدود نصف یا کمتر از فلز است، که برای پروژههای خصوصی مقرونبهصرفهتر است.
به همین دلایل، طبق برآوردها حدود ۸۰٪ داربستها در هنگکنگ هنوز هم از بامبو ساخته میشوند.
چالشها و آیندهی این صنعت
تلاش برای حفظ فرهنگ
بسیاری از هنگکنگیها باور دارند که داربست بامبو بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی شهر است و باید حفظ شود.
فشار برای استفاده از فلز
با این حال، دولت هنگکنگ به دنبال افزایش استفاده از داربستهای فلزی به منظور بهبود ایمنی در محلهای ساختوساز است، بهویژه در پروژههای عمومی.
اداره توسعه هنگکنگ اعلام کرده که ترکیب داربست فلزی و بامبو، یا استفاده از فلز در پروژههای بزرگ، یکی از راههای بهبود ایمنیست و این تغییر برای آیندهی صنعت مورد توجه قرار گرفتهاست، ولی هدف حذف کامل بامبو اعلام نشده.
نیروی کار مسن
یکی دیگر از چالشهای این صنعت، پیر شدن نیروی کار حرفهای بامبو است، زیرا جوانترها گرایش بیشتری به یادگیری مهارتهای مدرن ساختوساز دارند.
جمعبندی
داربست بامبو در هنگکنگ فناوریای سنتی است که هنوز زنده است و کاربردهای مهمی در ساختوساز شهری دارد. این روش بخشی از هویت فرهنگی و تاریخی شهر بهشمار میآید، اما در برابر فشارهای ایمنی و مدرنسازی قرار دارد و دولت تلاش میکند با استفاده از روشهای ترکیبی و ارتقای استانداردها، آن را با نیازهای امروز هماهنگ کند.